woensdag 26 mei 2010

De Belgische Federale Kakafonie in crisis

Het mag niemand verbazen dat daar waar de federale overheid de eigen wetten en rechten der bevolking niet eerbiedigt, allerlei criminelen het recht in handen nemen en extremisten zelfs hun wetten trachten op te dringen en de bevolking gaan bedreigen of zelfs dreigen dat al wie zich niet naar hun extremistische wetten en regels wil schikken kan ophoepelen.

Dienst vreemdelingen en de federale regering blijven halsstarrig in hun weigering om het wettelijke recht tot visum voor een weeskind onder Belgische voogdij te erkennen, wetend dat dit tegen de eigen wetgeving is en in het voorkomende geval nagenoeg een doodvonnis voor het kind betekend. Mv. Elke Borremans als verantwoordelijke staatssecretaris pleegt daarmee bewust poging tot moord met medeweten van de federale regering. De aangesproken rechtsinstellingen treden niet op.

De federale regeringsverantwoordelijken schermen graag met onvermogen en scheiding der machten, doch bemoeien zich gelijktijdig openlijk met de rechtspraak en durven rechters te bedreigen die niet vonnissen naar hun zin. Ook in onderzoeken naar de bende van Nijvel werd door hogerhand elk onderzoek verhinderd.

België werd na de oorlog, van in een glansrijke naoorlogse periode en groeiende welstand met uitzonderlijke sociale verworvenheden, omgevormd door de overheersende politieke instellingen, zijnde Christen-democraten, Socialisten en Liberalen in het grote Europa binnen geloodst, tot uiteindelijk een land met een bevolking die twee lonen nodigheeft per gezin om te overleven, terwijl iedereen aan pensioensparen moet doen om in de oude dag rond te komen, een hospitalisatie verzekering moet nemen om de medische verzorging te kunnen betalen.

Kosteloze primaire en elementaire ziekteverzekering en verzorging werden afgeschaft. De bevolking wordt voorgehouden dat zij in de toekomst mogelijk tot hun 70ste zullen moeten werken.

De federale regering was zo dikwijls zwanger dat zij nu al een kroost heeft van zes telgen, de 3 taalgemeenschapsraden en 3 gewestregeringen, en of het nog niet genoeg is heeft men Bompa Europa nog in huis gehaald, op kosten van de bevolking, om van de gulle geschenken aan andere gemeenschappen maar te zwijgen.

Tot slot is de westerse politiek aan “kakafonie” waarvan de bevolking geen hoogte meer kan krijgen en overheden beslissen naar eigen belangen en deze van goed bevoorrechte vrienden.

Economische toekomst in Europa.

De markten zijn door subsidies, leningen en automatisering tot overproducties overgegaan en oververzadigd, waardoor de productiecapaciteiten afgebouwd moeten worden, doch bedrijven en installaties waren berekend op een hoog rendement bij volle bezetting. Afbouw van capaciteiten betekent dus verlagen van het rendement of mogelijk zelf een verlies dat toch moet gedekt worden. Onze belastingsgelden werden gul besteed aan subsidies en ontwikkelingsprojecten, waarvan enkele bevoorrechten grof verdiende, doch opgedrongen samenwerking werd door ontwikkelingslanden afgewezen en levert de dag van vandaag niets meer op wat verlies van de investeringen betekend, ten lasten echter van de bevolking, terwijl de projecten grove winsten leverde aan bevoorrechte politieke vrienden en industrie.

Ontwikkelingshulp werd opgedrongen aan derdewereldlanden om handelsakkoorden te kunnen opdringen, doch niet westerse volkeren zijn minder materialistisch, hebben geen individualisme en overheersend individueel streven, en komen daardoor nooit tot op ons matrealistisch niveau of consumptiepeil. De verhoopte marktuitbreidingen naar de derdewereld bleven dus uit, terwijl zowel lonen als behoefte er laag liggen waardoor consumptie en afzetmarkt er nauwelijks kunnen groeien.

Marktverzadiging en kosten van overstock drukt uiteindelijk de vraag bij de producent omlaag, waarbij de tewerkstelling afneemt, doch ook de hieraan verbonden koopkracht bij de werkende bevolking. Tot overmaat wijken bedrijven in de oplopende concurrentiestrijd, naar landen met lage loonkosten, waardoor ook weer arbeiders bij ons werkloos werden en gezinnen met minder inkomen moesten overleven. Banenverlies door marktverzadiging en vlucht naar landen met lage loonkosten doen uiteindelijk de vraag verder krimpen waardoor de rendabiliteit der bedrijven verder uitgehold werd. De lage lonen in de derdewereld bieden daarbij niet de mogelijkheid een behoorlijke afzet van producten op te bouwen, terwijl de burger in deze landen zich niet wil uitsloven voor overtollige luxe. Banenverlies in het westen en daaraan verbonden afzetverlies vind dus geen compensatie waardoor de negatieve spiraal blijft verder draaien. De Economische val is een sneeuwbal die klein en onschuldig is begonnen aan zijn weg naar beneden, geleidelijk uitgroeiend tot een lawine. Direct na de aanvang der crisis schreef ik op 22-10-2008 aan de VB jongeren dat de crisis nog maar in een beginfase was, ik schatte toen op 5 à 10 jaar uitdeining en nasleep.
Overproducties bleven zich opstapelen, doch dit betekend dood kapitaal, terwijl leningen en intresten bleven oplopen. Kapitaalreserve verdwenen als sneeuw voor de zon, doch erger nog, ook schulden bij banken stapelden zich catastrofaal op. De honger naar geld en winsten dreef de concurrentie op, en de lonen bleven stelselmatig onder druk van vakbonden op peil doch de lasten stegen doch legale voordelen en overheidstussenkomsten werden beetje bij beetje afgebouwd.

De Crash kon niet uitblijven, doch heeft een sneeuwbaleffect dat nog 5 a 10 jaar nodig heeft om uit te werken, terwijl de Aziatische markten en landen bij gebrek aan verlieslatende criminaliteit een beter rendement houdend onze plaats innemen, en wij mogelijk verder de afgrond in duiken door wanbeheer der overheden en stijgende criminaliteit, terwijl vooral door westerse straffeloosheid criminelen hier hun heil zoeken.

België met zijn massa overbodige bestuursorganen en deelregeringen is een kakafonie zonder weerga.

Indien we echter de Europese unie willen benutten in het belang van het volk is de oplossing voor de hand liggend, verdeel Europa in deelstaten van gelijk of taalgezinde autonome eenheden, die hun lokale behoefte er reglementering behouden, zoveel mogelijk ingepast in het Europese model. Gemeenschappelijke Europese belangen komen onder Europees beheer. Strijdkrachten,internationale politie, Handelstoezicht, toerisme en dergelijke worden Europees. Het zou veel leed, politici en besturen besparen, eensgezindheid en stabiliteit der regionale besturen bevorderen en samenwerking tussen de onafhankelijke regio’s optimaliseren.

Het is echter de vraag of de overheden en rijke bovenlaag Europa willen benutten in het belang van het volk, blijkbaar niet, net zo min als de federale regering van België, integendeel.

Als we goed lezen is iedereen in de federale regering het eens, men moet vernieuwen met langer werken om hun knoeiboel te onderhouden. De federale puinhoop wordt er alleen maar groter mee, terwijl de rechtspraak door hen verlamd wordt en niemand nog zeker is van zijn rechten

Daar rechters niet mogen optreden tegen de wil der federale regering kan men met uitslagen morgen knoeien zonder dat iemand kan ingrijpen De Belgische bevolking danst over een slappe koord naar de nakende FEDERALE verkiezing.
Uiteraard trachten de gevestigde partijen België op het oude spoor houden, doch dit spoor is door jarenlang knoeiwerk naar de bliksem en geeft de bevolking een gewaarborgde achteruitgang.

Heeft er al iemand politici horen roepen dat er dringend moet ingegrepen worden in de falende rechtspraak, of in de wetgeving om te voorkomen dat criminelen vrij uitgaan door procedure fouten.

Heeft er al iemand gereageerd op de criminaliteit van overheidsambtenaren of het feit dat juristen in België haast nooit een vermaning oplopen. Heeft er ooit een politicus voorgesteld om de persvrijheid op te voeren en vervolging van pers en media af te schaffen, zodat deze ongehinderd alle onregelmatigheden kunnen melden, ook deze der rechtspraak?

Men spreekt van saneringen, niet van bestrijding der verspillingen en controle op alle uitgaven van der overheden. Waarom worden deze niet jaarlijks gepubliceerd zodat de bevolking kan zien wat er met HUN geld gebeurt, de bevolking heeft daar recht op, in een democratie althans, doch is België wel een democratie.

Heeft onze bevolking onder federale supervisie wel rechten?

Voor mij is er geen enkele partij die voldoende programma biedt om een toekomst voor de bevolking te stabiliseren, op te voeren of te verzekeren

Wil men een bedrijf, huishouding of land rendabel en gezond maken moet men eerst de buitensporige verliezen opsporen en afbouw plannen. Buitensporige uitgaven zijn een gevolg van wanbeheer, fraudes of anarchie. Deze oorzaken moet men eerst aanpakken. Saneren en kosten drukken is een slechte oplossing, eerst moet men goed functionerende management creëren. In geval van ministeries is het management in handen van een staatssecretariaat. Dit wordt beheerd door een staatssecretaris. Elk departement dat te veel kost vindt zijn oorzaak in het slechte beheer van het departement of zeg maar staatssecretariaat. Politici die liggen te bazelen over bezuiniging door te snoeien in uitgaven zijn debielen of oplichters.

Saneren ongeacht waar kan pas nadat de betrokken bevolking zich vrij kan uitspreken waardoor grieven en tekorten naar buiten kunnen komen. Het verzekeren van de vrijheid van meningsuiting is dus een noodzaak die ongelukkig in België ontbreekt. Zonder het media instrument en vrijheid van mening blijven handicaps en grieven verborgen. Ook het optreden van een gezag, bemiddelaar, adviseur of rechtspraak zijn onontbeerlijk, doch ook hier moet deze een vrijheid van onafhankelijk optreden hebben, met als vaste doelstelling, niet de voorschriften, wel de bescherming van individu en gemeenschap tegen wangedrag en onrecht. Rechtspraak mag zeker niet gekoppeld worden aan de letter der wet indien dit de anarchie of criminaliteit ten goede zou komen. Daarna kan men pas aan herstructureren denken. Saneren moet eerst en vooral gebaseerd worden op het opsporen en wegwerken van nutteloze uitgaven en verspillingen, niet door botweg te snoeien, zeker niet in veiligheid.

Een departement dat men wil saneren moet eerst een bekwame beheerder vinden, de privé gaat meer en meer over naar het opsporen van mensen die bekwaam zijn op grond van Psychotechnische testen in plaats van zich botweg te baseren op scholing. Scholing garandeert wel de vorming niet de bekwaamheid of aanleg. (de hypermoderne azijnbrouwerij “De Blauwe Hand” bij Devos-Lemmens te Puurs werd ontworpen en ineengestoken door de ongeschoolde oude meestergast Fonne die slecht tot zijn 12de school had gelopen)

Ons land heeft geen uitweg zolang de oude structuren die alles ontwrichten en afbouwden blijven bestaan. Een land saneren door oude structuren en beheer te behouden is de grootse dwaasheid die men zich voor kan stellen, en kan alleen ontspruiten aan de geest van zwakzinnigen. Geen enkele instelling kan overleven door het wanbeheer te behouden en tot sanering of beheersherziening over te gaan.

Hendrik Leenders - Mechelen - 26 - 29/05/2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten